ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ:ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΓΩ ΝΕΚΡΟΣ

Και εγδυνόσουνα.
Κι εφτερούγιζαν γύρω σου χιλιάδες έρωτες με μικρά φτερά κι έβλεπα πέταλα ρόδων να σκορπιούνται στα λευκά σου σεντόνια και τον εαυτό μου ανάποδα στο προσκέφαλό σου να μετρώ του ταβανιού σου τα σχέδια ώσπου να ΄ρθεις. Ήρθες;
Ας παίξει η μουσική το εμβατήριον των μεγάλων εμπνεύσεων, ας ανακρούσει το μίσος αυτών που μένουν απ' έξω.
Και εγδυνόσουνα.
Και άρχισε γύρω ο χορός των επίπλων. Και ο καθρέπτης εραστής της ντουλάπας, χρόνια κολλημένος μαζί της, εμιλούσε στην ψηλόλιγνη συφονιέρα, κι αυτή με το στόμα της το επάνω συρτάρι της ανοιχτό, έχασκε.
Και η κουνουπιέρα κυματιστή έκανε υποκλίσεις στο σκαμνάκι της τουαλέτας και η τουαλέτα έφευγε, γλυστρούσε, εκρυβότανε, εγύριζε πίσω μεθυσμένη από την τζαζ των σαρακιών.
Θεοί...
Μήπως δεν πεθαίνουμε όλοι;
Μήπως κι αυτό το κρεβάτι της ηδονής και της αγάπης δε θα γίνει κάποτε πόνου κρεβάτι;
Μήπως εδώ δεν θα αναστενάξει τον τελευταίο της στεναγμό κουρασμένη, ρυτιδωμένη, ανήμπορη η γενεά των ανθρώπων;
Ω...Ας σταματήσει ο χορός των επίπλων.
Ας γονατίσουν όλα στο πέρασμα του τελευταίου Ενός.
Καθρέπτης, τουαλέτες, κρεβάτια, καθίσματα ας γονατίσουν.
Περνά των επίπλων ο Βασιλεύς.
Τα καρφιά του τα έχει καρφώσει ο Μωρεάς, ο Παλαμάς έκοψε στο δάσος τα ξύλα του, ο μαρτυρικός Σοπέν έκλαψε στον τελειωμό του, ο Μπαίκλιν εζωγράφισε την απόκοσμη στέγη του...
Και εγδυνόσουνα .
Και εφορούσες εσύ αραχνούφαντο νυχτικό κι εγώ απ' έξω τα σάβανά μου.
Η κάμαρά σου ευγενικιά, χαριτωμένη μικρή, αρωματική κι απ' έξω απέραντος μαύρος ο δρόμος.
Τώρα κάτσε εσύ και κοιμήσου, εγώ τραβώ.
Η μουσική ας προηγηθεί.
Άγνωστοι κόσμοι, πεθαμένοι αστέρες, πλανήτες με χρυσές ουρές, ας μπουν μπροστά.
Ο γαλαξίας ας ακολουθεί σα χρυσή διαδήλωση.
Έπειτα ας παραταχθούν τα εξαπτέρυγα των ερώτων.
Έπειτα ο ίππος μου ο πολεμικός.
Κι έπειτα εγώ, νεκρός.